Anders. Brussel

As Good as it Gatz – alle remmen los

Jana Cummins — Fri, 16 Oct 2026 09:53:21 +0000

Alle remmen los

Bij de talrijke lezers die mijn wekelijkse politieke blog kent, zijn er ook een aantal die vinden dat ik beter zou zwijgen. Dat is hun goed recht. Die bescheiden groep van mensen die mij niet graag zien valt uiteen in drie delen. Een eerste subgroep haat mij omdat ik niet extreem-rechts ben. Of beter: omdat zij net wel extreem-rechts zijn. Een ander deel vindt dat ik mij niet verontschuldigd heb voor mijn Brussels begrotingsbeleid. Eén onder hen was zelfs van oordeel dat ik levenslang verbannen moest worden. Ik heb nochtans al herhaaldelijk verklaard dat ik wel degelijk verantwoordelijkheid draag voor de hoofdstedelijke openbare financiën, dat kan en wil ik niet uit de weg gaan. En een derde groepje geeft inhoudelijke kritiek op mijn ingrepen om de begroting zoveel mogelijk onder controle te houden. Terecht democratisch debat overigens.

Wel, laten we dat debat dan toch nog maar eens voeren. Aan de hand van wat ik gedaan en geprobeerd heb natuurlijk, maar eveneens met de blik op wat de Premier met zijn regering en begroting momenteel poogt rond te krijgen. Is het onbescheiden mij als gewone sterveling überhaupt te durven vergelijken met God? Dat laat ik aan uw appreciatie over. Maar laten we eerst even samen kijken of God eigenlijk wel bestaat. De NVA heeft mij in mijn jaren als Brussels begrotingsminister hoofdzakelijk drie dingen verweten: mijn cijfers waren niet betrouwbaar, ik was onmachtig tegenover mijn coalitiepartners en mijn ingrepen gingen niet ver genoeg.

1/ Het Rekenhof heeft regelmatig belangrijke opmerkingen geformuleerd bij mijn verschillende begrotingsontwerpen. Dat is volstrekt normaal, dat is wat dit Hof doet, het parlement bijstaan in zijn kritiek om een tegengewicht te bieden aan de regering. Het Rekenhof checkt vooraf de geloofwaardigheid van de cijfers voor de toekomst (begroting) en achteraf de juistheid van de cijfers voor het verleden (rekening). Het klopt dat het Hof ministers van begroting regelmatig heeft doen zweten en zo hoort het ook. Hebt u ook al opgemerkt dat de raadsheren van het Rekenhof al meermaals hebben aangestipt dat de ramingen in de begroting op drijfzand gebaseerd zijn? De federale begroting, he. Was het u ook opgevallen dat de kritiek van het Hof op de rekeningen i.v.m. de boekhoudkundig oncontroleerbare cijfers striemend is? Gevolg: onthouding van het Rekenhof. Nogmaals, we hebben het hier over de rekening van de Premier en zijn kornuiten. De cijfers kloppen dus niet.

2/ Het oordeel van de verzamelde pers na mijn mandaat als hoofdstedelijk minister van begroting was dat ik niet voldoende politiek gewogen had in de regering. Los van het feit dat woorden dwergen zijn en daden bergen, moest ik deze ongevraagde publieke kwalificatie wel knarsetandend in ontvangst nemen. En nu blijkt dat een regeringsleider, dus niet de gewone minister van begroting, er al maanden aan een stuk niet in slaagt om de partijen die zijn coalitie stutten op één lijn te krijgen. Het lukt gewoon niet. We hebben het dan wel degelijk over Bart De Wever, he. Ligt het aan hem of aan de andere politieke formaties? Wie zal het zeggen? Niemand heeft gezegd dat politiek eenvoudig is, maar ‘het rotten ging toch stoppen’ of heb ik dat verkeerd begrepen? Wie is er nu eigenlijk onmachtig?

3/ In mijn jaren als begrotingsminister heb ik in tegenstelling tot wat u denkt wel degelijk maatregelen genomen (besparingen, hervorming van het begrotingsproces, personeelsmoratorium,…) maar ze werden meestal al op voorhand als onvoldoende beschouwd: too little, too late. In de laatste twee jaar van mijn legislatuur stelde ik ook nog een schuldenplafond in. Klinkt bekend in de oren, niet? De schuldenrem van Premier De Wever als lapmiddel om bij gebreke van consensus over de grond van de zaak, de trein niet verder te doen ontsporen. Een noodgreep die niet ver genoeg gaat.
Heeft deze Keizer wel kleren aan? ‘Kijk uit, kijk uit, kijk uit, voor de naakte man’, zong Jan De Wilde.
Letterlijk àlles wat de Nieuw-Vlaamse Alliantie mij voor de voeten geworpen heeft als begrotingsgebroddel, doet de partij van Bart De Wever (federaal én Vlaams) nu gewoon zelf. Sans gêne.

En neen, beste NVA, het is niet de fout van Joe Biden. Own your shit.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – alle remmen los first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – Brussel Bobbejaanland

Hans Van Rompaey — Fri, 09 Oct 2026 13:04:52 +0000

Brussel Bobbejaanland

Een honderdtal scholieren hollen voor mijn verbaasde ogen een Brusselse heuvel af. Ze komen van het Sint-Jansplein dat niet ver van het Centraal Station ligt en rennen alsof hun leven ervan afhangt, richting Plattesteen in de buurt van de Grote Markt. Ze lijken op de vlucht voor de politie. Ze giechelen, gibberen en lachen, zoals alleen adolescenten in groep dat kunnen.. Net een stadsspel van een jeugdbeweging. Ze schijnen op het eerste zicht geen kwaad in de zin te hebben. Ze protesteren tegen het onderwijsbeleid van de Franse Gemeenschap. De lessen zijn geschorst. Hun uurtje lichamelijke opvoeding is alvast gecompenseerd.

Maar enkele honderden meters verder is het zo grappig niet. Mijn stad staat in brand. Alweer. In het zwart geklede, onherkenbaar vermomde jongeren, al dan niet met een helm onder de arm zetten een deel van het stadscentrum op stelten. Ze zijn gekomen om te vechten. Ze gooien met stenen, met balken, met alles wat niet te zwaar of te heet is. Ze steken deelsteps in brand alsof het een aloude Brusselse folklore betreft. Ze dagen de ordediensten uit, kijken niet op een verwonding meer of minder. Ze kicken op adrenaline, zijn duidelijk van het paadje af maar dat kan hen helemaal niets schelen.

Wie zijn ze, waar komen ze vandaan, wat drijft hen? Helemaal zeker weten we het (nog) niet. Het kunnen extreem-linkse militanten zijn die antifascisme verwarren met nihilisme. Mogelijk lopen er ook extreem-rechtse heerschappen (het zijn zelden vrouwen) mee. Les extrêmes se touchent, une fois de plus. Wie weet zijn het balorige pubers die, met een kinderbrein dat hun lichaamsontwikkeling ternauwernood kan volgen, nogal bizarre teenage kicks opzoeken? Zitten er agitatoren bij, die door een buitenlandse mogendheid die niks beters te doen heeft dan de zaken hier een beetje te destabiliseren? Tja, in deze turbulente tijden is niks meer uit te sluiten. Wellicht is het een ratjetoe van al deze menselijke specimens. Ze zijn in elk geval goed voorbereid: geheime afspraken, gezichtsbedekking, geen identiteitspapieren, kennen de wet goed. Ze zijn perfect op de hoogte van hun rechten.

Er zijn mensen die stellen dat geweld de communicatie is van mensen die niet gehoord worden. En dat die dus ergens ook een beetje ietsie pietsie begripvol tegemoet moet gekomen worden. I beg to differ. Ieder van ons zal al wel eens iets uitgespookt hebben dat beter het daglicht niet had gezien, maar dit is iets anders. Georganiseerd en gratuit geweld. Het moet kapot: het bushokje, het winkelraam, plein en straat. Dat anderen via de belastingen de rekening betalen, inclusief hun eigen ouders, komt waarschijnlijk niet eens bij hen op. Hun gewelddadig geraas lost niets op. Integendeel.

Ze bevuilen er ook de betoging mee. Hulde aan de vakbonden en andere betogers. Ik veronderstel dat we het over het meeste dat hen drijft oneens zijn, maar misschien hebben we ook enkele raakpunten. Betogen mag en is een democratisch recht voor eenieder. Helaas worden de eerbare bedoelingen van de manifestanten door de ongeregeldheden ondergesneeuwd. Tienduizenden betogers worden door enkele honderden amokmakers in de schaduw gesteld.

En wie betaalt de rekening echt? Ja, de belastingbetaler, ik zei het al. Maar de échte rekening is weer voor Brussel. Sommigen denken dat onze stad een soort pretpark is waar men zich ongestoord, in te veel gevallen ongestraft en op andermans kosten mag afreageren. We zijn dat hier stilaan zat. Misschien moeten we eens een betoging organiseren om dat aan te klagen…(er zijn er zo’n 1000 per jaar hier, dus er kan nog wel eentje bij)?

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – Brussel Bobbejaanland first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – Onafhankelijk

Jana Cummins — Fri, 02 Oct 2026 11:22:37 +0000

Onafhankelijk

Hoewel de soap rond de Septemberverklaring van de Vlaamse regering de voorbije week echt wel de moeite deed om alle politieke media-aandacht op te eisen, zal het u niet ontgaan zijn dat ‘onafhankelijkheid’ deze week zeker ook een issue was. En dan heb ik het niet over hoe de Premier bij de voorstelling van een Wetstraatboek ener journalist alle moeite deed om de Vlaamse onafhankelijkheid van onder het stof te halen om de aandacht af te leiden van zijn begrotingsperikelen. Neen, ik wil het vandaag even hebben over Onafhankelijken in de Politiek en wat dat dan juist betekent, onafhankelijk in een parlement of een andere verkozen vergadering te zetelen. Ik neem u mee op een rondrit.

We beginnen in Westerlo. Daar woont een lid van de bestendige deputatie van deze mooie provincie die beslist onafhankelijk van geest te noemen is. Zij lanceerde zichzelf al enige tijd geleden, weg uit de koekenstad, in een vrije orbit rond haar eigen partij. Maar nu die partij haar blijkbaar de wacht heeft aangezegd en haar wil dumpen, schijnt ze terug te deinzen voor de volledige independentie.

Over naar de aangename fusiegemeente Merelbeke-Melle dan. De burgemeester aldaar verklaarde recent voortaan als onafhankelijke te gaan zetelen (‘ik wilde mijn vrijheid terug’), naast een afgevaardigde uit Diest aan de Demer (van gelijke -maar bij nader inzien ’toch niet hélémààl’- obediëntie), waardoor het aantal onafhankelijken in de Vlaamse assemblée zowaar meteen verdubbelde en nu 2 onafhankelijken tegen 122 afhankelijken telt. Een gedurfde trend?

Dit brengt me naar Laken, in een iets verder verleden. Daar had ik zelf het genoegen de jarenlange onafhankelijkheidsdrang van een flamboyante verkozene aan den lijve te mogen ondervinden. Wat ook culmineerde in een voorspelbare exit en vervolgens in wat ik voorzichtig een ‘politiek avontuur’ zou noemen… Leerrijk en vermoeiend.

Wat al deze vrije elektronen gemeen hebben is dat zij op de een of andere manier systematisch het onderspit dolven in hun eigen partij. Dat kan. Dit behoort namelijk tot de essentie van de democratie en zit op het snijpunt van vrije meningsuiting en groepsdynamiek. Daarmee bedoel ik dat men in eigen rangen en ook daarbuiten alles moet kunnen zeggen wat niet strijdig is met het strafrecht. Maar tegelijk kan een groep, een partij dus, enkel succesvol zijn als zij intern voldoende cohesie heeft en die bijgevolg ook extern uitstraalt. Ziet u het probleem? Ook gekend in zijn meer oplossingsgerichte verschijning: alleen ga je sneller, samen geraak je verder. Zelf heb ik vaak genoeg tot de minderheid behoord in mijn eigen partij(en, zowel de Volksunie als de Vlaamse Liberalen). Maar meestal zat ik wel in de meerderheid van mijn politieke vereniging of kon ik me minstens vinden in de richting die de partij globaal uitging. Want vergis u niet, geen enkele politicus is de hele tijd voor 100% akkoord met en binnen zijn eigen partij. Een gemiddelde van 85% over de jaren heen is ruim voldoende én werkbaar. Voor iedereen. Wanneer je lid wil worden (niemand heeft je daartoe verplicht, he…) van een partij betekent de aanschaf van een partijkaart ook de toetreding tot een sociaal contract om je in te zetten, zowel voor jezelf àls voor het groter geheel. Punt.

Eindigen doen we dus in de fijne kustgemeente Middelkerke. Daar woont de onafhankelijke die het tot dusver het verst geschopt heeft. Nee, nee, Middelkerke behoort nog steeds tot het Vlaams Gewest en de Belgische staat, dat had u dus verkeerd begrepen. Ik doel op zijn drieletterlijst die de kiesdrempel haalde (een krachttoer) maar tegelijk een strovuur bleek te zijn. Sommigen spreken over een veenbrand, maar bij mijn weten komen die niet in de duinen voor. Hij slaagde erin om zich als onafhankelijke (?) meteen ook als lijsttrekker van een grote partij te posteren. Dat zegt evenveel over betrokkene als over die partij natuurlijk.

Politiek is en blijft een ploegsport. Wie alles wil nemen en niks wil geven, zal nooit ploegmaats vinden en misschien zelfs geen tegenstanders. Een voetbalelftal telt een doelman + verdediging, een middenveld en aanvallers. Wie op zijn eentje wil scoren, kan misschien een tijdje een curiosum zijn maar zal nooit een competitie winnen.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – Onafhankelijk first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – Heer Hugo

Hans Van Rompaey — Fri, 25 Sep 2026 09:39:37 +0000

Heer Hugo

Kent u Hugo Schiltz nog? Zo ja, dan ziet u deze politicus voor u: 30% visie, 30% intellect, 10% diplomatie, 10% vasthoudendheid, 10% stoutmoedigheid, 5% humor, 5% dandy. Zo nee, dan raad ik diens recente biografie aan van Eric Van de Casteele. De charme van deze man was, samen met de warmte en de gedrevenheid van Vic Anciaux, één van de hoofdredenen waarom ik ooit in de politiek stapte.

Maar aangezien dit geen boekenrubriek is maar een politieke blog, wil ik u even de volgende vraag voorleggen: wie van de twee is de grootste Vlaams-nationale politicus, Hugo Schiltz of Bart De Wever? De kans dat u de huidige Premier noemt is groot, maar u vergist zich deerlijk. Ik verklaar me nader.
Schiltz wijdde zijn politiek bestaan en leven aan de omvorming van ons land, van een unitaire naar een federale staat, en aan meer autonomie voor de Vlaamse Gemeenschap. Hij is daar ook in grote mate in geslaagd omdat hij vanuit een heldere overtuiging bereid was om hierover systematisch te onderhandelen met alle Franstalige partijen in België. Hij was geen man van klagen en zagen maar van geven en nemen. Hij geloofde in de kunst van het duurzaam compromis om keer op keer stappen vooruit te zetten in verschillende staatshervormingen.

Zijn huzarenstukje was het maken van de Bijzondere Financieringswet en vooral haar doorwerking in de tijd. Deze wet uit 1989 regelt de financiële stroom van middelen van het federale niveau naar de Gemeenschappen en Gewesten en tussen hen onderling. Cruciale regelgeving dus. ‘Money makes the world go round’. Deze wet ‘makes Belgium go round’.
Het sterke punt van deze Bijzondere wet is dat ze de geldstromen objectiveert en elk beleidsniveau tot responsabilisering aanspoort.
Het zwakke punt ervan is dat het federale beleidsniveau financieel stelselmatig uitgekleed geworden is ten voordele van Gemeenschappen en Gewesten en dat er met het metropolitane karakter van het Hoofdstedelijk Gewest onvoldoende rekening gehouden werd.

De federatie uitkleden was Schiltz’ doelstelling en hij maakte daar overigens geen geheim van. Ik meen dat hij daarin overdreven heeft. Brussel was dan weer niet zijn grootste specialiteit: ik denk niet hij mijn stad en gewest expliciet wilde verzwakken. In de jaren van het voorbereiden en het stemmen van de wet was het vanuit Vlaams oogpunt vooral van belang de hoofdstad zeker niet territoriaal te laten uitbreiden. Wat ik beslist begrijp, alleen is de economische zone in en rond het Hoofdstedelijk Gewest intussen zo groot geworden dat ze reikt tot Mechelen, Leuven, Waver, Nijvel en Aalst. Fiscale bijsturingen in de relatie tussen Brussel en de grotere metropolitane zone dringen zich m.i. op. Responsabilisering blijft noodzakelijk, solidariteit eveneens.

Terug naar mijn poll: De Wever of Schiltz? Misschien hebt u het inmiddels begrepen: beide heren hebben meer gemeen dan er verschillen zijn. Schiltz had (met zijn partij, de Volksunie) wel de moed om met Franstaligen te negotiëren over een staatshervorming én die ook meermaals te realiseren. De Wever en zijn NVA lijden aan blijvende koudwatervrees op dit punt. Men kondigt de noodzaak van een staatshervorming vanaf de kansel af maar men durft vervolgens niet springen. En toch is dat nodig: het federale niveau is zo goed als op. Zoals Schiltz het vakkundig gepland had. En dat weet Premier De Wever ook want hij ondervindt dit zelfs aan den lijve. In deze dagen van begrotingsconclaven in het bijzonder. Zal Bart De Wever zijn federale horizon (kunnen) verleggen? Zal hij tegelijk de federale instellingen instellingen (willen) versterken? Binnenlandse (en Buitenlandse) Zaken, Justitie, Politie en Defensie zijn toch essentieel voor de rechtse partij die de NVA is? En terwijl u eraan begint, op een gegeven moment, Mijnheer De Premier, vergeet de hoofdstad, uw hoofdstad niet.
Dan hebt u nog een kans om in de voetsporen van een staatsman als Hugo Schiltz te treden.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – Heer Hugo first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – als ge maar gezond zijt

Hans Van Rompaey — Fri, 18 Sep 2026 09:23:42 +0000

Als ge maar gezond zijt

Met mij gaat het vrij goed, dank u. Ik begin er toch maar even zelf over omdat opvallend veel mensen het mij de laatste tijd met medeleven vragen, elk gesprekje weer. Zal wel te maken hebben met het nieuwe politieke jaar en opnieuw overal volk tegenkomen. Omdat ik een publiek figuur ben, geef ik hieronder graag een gezondheidsupdate. Ik geloof namelijk in transparantie omdat dat vertrouwen creëert. Altijd, overal en over alles transparant zijn kan wel eens van het goede te veel zijn, maar transparantie als basishouding is gewoon ok.

Eerst de medische briefing.
Toen ik ongeveer 2 jaar geleden met 41 graden koorts, een hartslag van 120 in rust en zeer hoge ontstekingswaarden plus zuurstoftekort in het bloed, in het ziekenhuis op spoed aankwam, voelde ik me erg belabberd maar ik had nog niet door dat mijn bestaan op deze aardkloot in de gevarenzone zat. Ik bleek sepsis te hebben in stadium 2 en de coma was echt niet veraf meer. Eens je de 3e stap van sepsis bereikt, kunnen je belangrijkste organen uitvallen met het einde tot gevolg. Daar ben ik dus net aan ontsnapt. Een lang verblijf en 5 weken aan een infuus intraveneuze antibiotica in het hospitaal brachten me er langzaam bovenop. Vandaag zou ik me best ok noemen, maar deze episode heeft haar sporen nagelaten en mijn energiepeil zit pakweg op 85% van voorheen. Niet perfect maar zeker niet slecht. Mogelijk nasleep van de sepsis. Gekraakt maar niet gebroken. Kan ook een beetje te maken hebben met ’tram 6′ die in aantocht is. Wie zal het zeggen? C’est plus comme avant…
Het voornaamste is dat ik inmiddels na ook nog eens 4 operaties eindelijk van de onderliggende oorzaak van dat sepsisrisico verlost schijn te zijn. De mannelijke inwendige ‘loodgieterij’ kan een mens soms parten spelen, we zullen het daar maar op houden. Als het kraantje niet loopt zoals het hoort, is er een te grote kans op zelfvergiftiging en sepsis.
Zeg dat Manneke Pis het gezegd heeft.

Nu de politieke bril.
Deze kleurrijke en ietwat ongewone verslaggeving valt u te beurt, beste lezer, omdat sommigen (zelfverklaarde dokters online?) van oordeel waren en blijven dat ik niet echt ziek was. Nu, diegenen die toen zegden en herhaalden dat ik mijn politieke verantwoordelijkheid als minister best aan ander en beter zou doorgeven, bleken plots dezelfden die vervolgens vonden dat ik vaandelvlucht pleegde toen ik dat ook daadwerkelijk deed. Damned if you do, damned if you don’t. Politician’s life… De democratie is net bedoeld en gemaakt om op tijd en stond het stokje door te geven en 10 jaar (door lopende zaken eigenlijk 11) ministerschap vind ik persoonlijk wel genoeg voor de meeste stervelingen. Op een gegeven moment is het vat af.
Wat me bij het volgende verwijt brengt: ‘minister kan hij niet meer zijn, maar parlementslid nog wel…’. Et alors? Ten eerste ben ik in 2024 verkozen en neem ik dat mandaat dus gewoon correct op en ten tweede moet je als minister echt continu 120% kunnen geven. Volksvertegenwoordiger zijn is vaak intens (zo hoort dat), maar minister zijn is toch nog van een andere orde. Ik begrijp dat voor velen dit onderscheid moeilijk te vatten (‘de politiek = 1 pot nat’), het zij zo. Brussel zal in elk geval nog 3 jaar op mij kunnen rekenen. Ga(t)z geven, maar met mate.
Zeg dat René Magritte het gezegd heeft.

Welgemeende dank aan hen die oprecht naar mijn gezondheid informeerden.
Aan de anderen, die al dachten van mij af te zijn: pas de chance! Tot in den draai.

Everything will be ok in the end. And if it is not ok, it is not the end.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – als ge maar gezond zijt first appeared on Anders. Brussel.

Hoeveel randburgemeesters dromen er niet van om alsnog een diepe slotgracht rond Brussel te graven?

Hans Van Rompaey — Wed, 16 Sep 2026 11:19:31 +0000

Drieëntwintig burgemeesters uit Halle-Vilvoorde verzetten zich tegen het Bindend Sociaal Objectief. Ze trekken naar de Raad van State tegen de verplichting van de Vlaamse Regering om extra sociale woningen te bouwen. “Aangezien het aantal sociale woningen dat we moeten bouwen op basis van de groeiprognose wordt berekend”, zei burgemeester Jan Desmeth (N-VA) van Sint-Pieters-Leeuw in Bruzz, “bouwen wij eigenlijk sociale woningen voor Brussel. Brussel moet zijn eigen verantwoordelijkheid hierin nemen.”

Sommige randburgemeesters blinken niet uit in de waarheid als het Brussel betreft. Laten we die ‘eigen verantwoordelijkheid’ eens onder de loep nemen. Desmeths gemeente, Sint-Pieters-Leeuw, telt ongeveer 7 procent sociale huurwoningen. Niet niks, maar ook niet uitzonderlijk veel. In de rest van Vlaams-Brabant ligt het aandeel nog lager. Volgens Wonen in Vlaanderen telt Vlaams-Brabant zo’n 19.625 sociale huurwoningen, 3,9 procent van het totale huisvestingsbestand – voor een bevolking van 1,2 miljoen inwoners.

Dure bouwgrond

Toevallig telt het Brussels Gewest ook ongeveer 1,2 miljoen inwoners, tegenover 41.000 sociale huurwoningen. Tel daarbij nog de gesubsidieerde woningen met sociaal oogmerk en je komt aan 80.000 woningen voor personen die in aanmerking komen voor sociale huisvesting. In totaal is 13 procent van het Brusselse huisvestingsbestand dus sociaal van aard. Het argument dat Brussel zijn ‘verantwoordelijkheid’ niet opneemt, is dus klinkklare onzin.

Al decennialang voert de Vlaamse rand een ruimtelijk beleid met beperkte bouwhoogtes, overbescherming van open ruimte en een hardnekkige voorkeur voor lage dichtheden. Ergo, de prijs van woningen en bouwgrond blijft er stratosferisch stijgen en er komt nauwelijks sociale huisvesting bij.

De hypocrisie is stuitend. De rand profiteert van de concentratie aan jobs, instellingen, bedrijven en hogere inkomens

Er staan 23.000 gezinnen in Vlaams-Brabant op een wachtlijst voor een sociale woning. Intussen trekken de randburgemeesters naar de Raad van State, een saus van praktische bezwaren gietend over hun feitelijke doel: ‘Brusselaars’ weren.

De hypocrisie is stuitend. De nabijheid van Brussel maakt de rand net aantrekkelijk. De rand profiteert van de concentratie aan jobs, instellingen, bedrijven en hogere inkomens in Brussel (zo’n 600 euro bruto meer per maand!). Maar zodra Brussel geconfronteerd wordt met de sociale uitdagingen van een grootstedelijke omgeving, wordt de gewestgrens plots een scheidingslijn. Op een gegeven moment wordt die dubbele houding cynisch.

De 21ste-eeuwse equivalent van de slotgracht rond Brussel is hun weigering om openbaar vervoer aan te leggen tussen stad en hinterland. Liever files dan trams

Hoeveel randburgemeesters dromen er niet van – mocht dat nog mogelijk zijn – om een diepe slotgracht rond Brussel te graven? Hun 21ste-eeuwse equivalent is hun weigering om openbaar vervoer aan te leggen tussen stad en hinterland. Liever files dan trams. Op sociaal vlak bestaat de slotgracht uit de continue koppeling van voorzieningen aan taal en lokale binding. Zodat armere mensen (lees: migranten) voor huisvesting en sociale ondersteuning aangewezen worden op de Brusselse OCMW’s.

En daar wringt het nog meer. Brussel is de economische motor van het land en de hele regio, maar de fiscale realiteit volgt er de economische realiteit niet. Wie in de Vlaamse rand woont en in Brussel werkt, betaalt zijn personenbelasting waar hij woont. Brussel draagt intussen de kosten om die economische activiteit mogelijk te maken: openbaar vervoer, wegen, kantoren, publieke ruimte en andere stedelijke voorzieningen.

20 miljard euro

De Nationale Bank berekende dat Brussel jaarlijks ongeveer 20 miljard euro aan arbeidsinkomsten uitbetaalt aan pendelaars uit Vlaanderen en Wallonië. Daarnaast draagt Brussel jaarlijks ongeveer 3 miljard euro bij aan interregionale solidariteitsmechanismen.

Brussel creëert dus de voorwaarden voor grote rijkdom, maar een groot deel daarvan vloeit vervolgens weg uit het gewest. Ondertussen wordt van Brussel verwacht dat het de sociale kost voor een hele regio draagt. De rijkdom wil men wel in de rand, maar de armoede weert men. Dat is asociaal. Net zoals de uitspraken van sommige randburgemeesters.

Er mag van de regering-Diependaele verwacht worden dat ze voet bij stuk houdt in dit dossier, dat, zoals De Morgen berichtte, ruimer in Vlaanderen speelt. En dat de Vlaamse minister voor Brussel eindelijk eens weegt op een dossier dat Brussel aanbelangt. Om zo de disproportionele sociale druk op Brussel mee te helpen verlichten.

Kurt Deswert
Gemeenteraadslid
MR+ Sint-Lambrechts-Woluwe

The post Hoeveel randburgemeesters dromen er niet van om alsnog een diepe slotgracht rond Brussel te graven? first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – het kan wél

Hans Van Rompaey — Fri, 11 Sep 2026 11:33:50 +0000

Het kan wél

Aangezien een deel van mijn talrijk lezerspubliek vorige week viel over mijn pittige (?) titel alhier – sommige mensen lezen misschien niet echt wat er staat en de fantasie slaat al eens op hol – speel ik deze week op veilig.
Want veiligheid, daar gaat mijn blog vandaag over. Enkele dagen geleden nam ik deel aan een parlementaire stage van Voka. Dat houdt in dat je van een paar dagen tot een paar uur meedraait bij een bedrijf. Eerst krijg je heel veel info van en over het bedrijf en de sector waarin het actief is en vervolgens is het van handen uit de mouwen en ook gewoon meedraaien op de werkvloer. Zeer boeiend om wat meer zicht te krijgen op de economische realiteit, vanuit het perspectief van de bedrijfsleider én de werknemers. Zo deed ik al stages bij Carrefour, Colruyt, KBC, AB-Inbev en Nestlé. Ook de zorgsector kwam aan bod en ik werkte een dag mee in een woonzorgcentrum voor zwaardementerende ouderen. Best wel stevig.

Nu was het de beurt aan Exki. Zeer boeiend. Maar wat de zaakvoerster me over de omgeving van haar vestiging vertelde was minstens even interessant. Gelegen aan een drukke winkelbuurt aan een van de poorten van de Brusselse vijfhoek, zei ze spontaan – zonder dat ik erover begon – dat de veiligheid de voorbije 3 jaar gevoelig verbeterd was.

Ze had mijn volle aandacht. Verbeterd? Op een moment dat een veilige omgeving the talk of the town in Brussels is, beweerde zij dus het tegendeel. De jonge bedrijfsleidster vertelde me dat ze in die periode al eens een vuistslag in het gezicht had gekregen, heel veel verbale agressie in de winkel had moeten slikken van losgeslagen ‘klanten’ die al te vaak kwamen stelen. ‘We merkten dat de verkoop van drugs vanuit een welbepaalde plek in de buurt gewoon uitdeinde van enkele vierkante meters naar een zone van honderden meters. Het nieuwe gemeentebestuur nam de zaak wél in handen en dreef de regelmatige politiecontroles op. Wij namen, samen met een tiental andere winkels één veiligheidsagent in dienst en dat brengt echt soelaas’.
Is alles daarmee opgelost? Nee. Ik had toevallig ook een gesprek met de Securitas-agent en hij gaf me erg genuanceerd mee wat werkte en wat nog beter kon. Maar hij vertelde me wel exact hetzelfde als Mevrouw Exki.

Waarom vind ik dit belangrijk? Omdat op een moment dat het bijna onmogelijk lijkt om de onveiligheid in mijn stad te keren, er toch een begin van recept lijkt te bestaan om dat net wel te doen. Politici moeten inderdaad een tandje willen bijsteken = meer en regelmatiger politie op de plekken waar het er toe doet, zeer gericht. Maar ook een samenwerking tussen winkels, bedrijven en burgers kan een groot verschil maken. De politie is regelmatig overvraagd, kan ook niet alles en dus moeten we aan een bredere civiele veiligheidscultuur werken. Alleen dan kan het lukken.

Ook in de donkerste dagen is er altijd hoop.
Die je zelf moet maken.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – het kan wél first appeared on Anders. Brussel.

As Good as it Gatz – Unesco en de biernazi’s

Hans Van Rompaey — Fri, 04 Sep 2026 12:10:52 +0000

Nee, dit is geen naam van een of ander vreemd punkbandje. De zomer is aan het uitwaaieren en ik vergast u weer op een fijne blog. Althans, dat hoop ik toch zelf. Na de noodzakelijke zomerreflectie had ik u zeker iets kunnen voorschotelen over de hitte en het klimaat. Of over veiligheid in Brussel. Wat niet is kan nog komen, maar vandaag gaat het over bier. Alweer.

Nee, toch niet helemaal. In feite gaat het over hoe een overheid met haar burgers omgaat. Moet ze die beschermen? Ja. Moet ze hen tegen zichzelf beschermen? Nee, dank u.

De vroegere slogan die van het Ministerie van Volksgezondheid elke biercommunicatie moet begeleiden was ‘Bier met liefde gebrouwen, drink je met verstand’. Elegant en geen probleem voor de goede verstaander. Vervolgens werd dat enkele jaren geleden ‘Alcoholmisbruik schaadt de gezondheid’. Weinig poëzie en nogal to the point maar verder weinig op af te dingen. Weldra wordt dit ‘Alcohol schaadt de gezondheid’. Dit is van een ander niveau. ‘Van zwemmen kan je verdrinken’ dan ook maar aan de ingang van elke zwemkom? Of als je je auto start een automatische mededeling ‘U kan sterven in het verkeer en u kan ook andere mensen doden’.

Ik ben u misschien kwijt, beste lezer. Die Gatz verliest de pedalen en zijn vergelijkingen raken kant noch wal.

O ja? In de meeste recente statistieken van Sciensano kan u lezen dat er elk jaar dubbel zoveel Belgen sterven aan obesitas dan aan alcoholgebruik. Feit. Verder dan wat kleurenlabels over suiker, zout of vet gaat het momenteel niet voor voeding. Pleit ik om de lat gelijk te leggen en ook op alles wat een mens in zijn mond stopt het risico op schade aan lijf en leden expliciet te vermelden? Nee, in het geheel niet.

Ja maar, hoor ik u denken: er is toch een wetenschappelijke link tussen alcohol en kanker? Ja, die is er. Maar een pintje of iets anders met een groep vrienden creëert ook dermate plezier en sociaal contact dat de voordelen voor de geestelijke gezondheid evenmin onderschat mogen worden. Meer zeg ik niet.

Genieten met mate(n) en overdaad schaadt. Dat is alles.

De brandbrief van de brouwers in de pers is ook te verklaren vanuit de frustratie dat dezelfde politiek die trots is op de erkenning van onze Biercultuur door UNESCO met haar gezondheidsvoorlichting de facto bier afraadt… Wat is het nu, mannekes?
Zullen we dan maar dat UNESCO-certificaat gewoon teruggeven? Zoals Aalst deed toen UNESCO niet kon lachen met carnavalisten in Nazi-kostuum. Nu, van enig raffinement kan men een Aalstenaar doorgaans niet verdenken maar met carnaval lachen ze terecht met álles.

Laten we onze internationale UNESCO-waardering voor de Belgische Biercultuur toch maar bijhouden en de 10e verjaardag ervan met glans vieren. Dat kan dit weekend op het Belgian Beer Weekend op de Grote Markt plus in en aan het beursgebouw van Belgian Beer World.

Ik zal er het glas heffen op uw gezondheid. En de mijne.

Sven Gatz

The post As Good as it Gatz – Unesco en de biernazi’s first appeared on Anders. Brussel.

Sint-Pieters-Woluwe lanceert “Niet in je eend(t)je?”

Hans Van Rompaey — Thu, 03 Sep 2026 13:03:53 +0000

Een eenvoudig eendje, grote ontmoetingen

Sint-Pieters-Woluwe lanceert vanaf september het nieuwe initiatief “Niet in je eend(t)je?”, een laagdrempelig project dat spontane ontmoetingen tussen inwoners en bezoekers wil stimuleren. De formule is eenvoudig: wie openstaat voor een gesprek of wat gezelschap, plaatst een geel badeendje op zijn of haar tafel.

In een tijd waarin steeds meer mensen zich eenzaam voelen, wil de gemeente kleine maar betekenisvolle ontmoetingen mogelijk maken. Het gele badeendje fungeert daarbij als een vriendelijk en herkenbaar signaal: “Je mag gerust aanschuiven voor een babbel.”

Het initiatief vindt zijn oorsprong in Nederland, waar horecazaken positieve ervaringen opdeden met gelijkaardige projecten. Ook psychologen wijzen erop dat een zichtbaar en positief symbool de drempel aanzienlijk verlaagt om contact te leggen met onbekenden.

Verbinden in een internationale gemeente

Voor Sint-Pieters-Woluwe heeft het project een bijzondere meerwaarde. De gemeente brengt Nederlandstaligen, Franstaligen, expats en inwoners van tientallen nationaliteiten samen. Het eendje wordt zo niet alleen een hulpmiddel tegen eenzaamheid, maar ook een uitnodiging tot ontmoeting over taal- en cultuurgrenzen heen.

De slogan van het project luidt:

“Niet in je eend(t)je? / Canard Connect / Open to a chat?”

Deelnemen is volledig vrijblijvend. Wie liever alleen zit, doet uiteraard niets. Wie wel openstaat voor een gesprek, neemt eenvoudigweg een eendje en plaatst het zichtbaar op tafel.

Samen met de lokale horeca

De gemeente stelt gratis pakketjes met badeendjes ter beschikking van deelnemende horecazaken. Daarnaast ontvangen zij informatiemateriaal, onderzetters en kaartjes die het project toelichten.

Met dit initiatief wil Sint-Pieters-Woluwe op een positieve en warme manier bijdragen aan meer verbondenheid tussen inwoners. Want soms kan een eenvoudig gesprek iemands dag maken.

Een klein eendje, een groot verschil.

“Met ‘Niet in je eend(t)je?’ willen we mensen op een eenvoudige manier met elkaar in contact brengen. Een glimlach, een kort gesprek of een onverwachte ontmoeting kan veel betekenen. Het mooie aan dit project is dat het volledig vrijwillig is en dat het bovendien perfect past bij het internationale en open karakter van Sint-Pieters-Woluwe. Sociale media Kunnen persoonlijke contacten niet vervangen.”

Carla Dejonghe,
schepen Sint-Pieters-Woluwe

The post Sint-Pieters-Woluwe lanceert “Niet in je eend(t)je?” first appeared on Anders. Brussel.

Imane Belguenani vraagt nationale coördinatie in strijd tegen drugsgeweld

Hans Van Rompaey — Wed, 02 Sep 2026 14:58:30 +0000

Brussels parlementslid Imane Belguenani vraagt meer coördinatie op federaal niveau in de strijd tegen het toenemende drugsgeweld in Brussel. In de commissie Binnenlandse Aangelegenheden van het Brussels Parlement vroeg ze aan Brussels minister-president Boris Dilliès hoe hij aanbevelingen van procureur des Konings Julien Moinil wil beantwoorden.

De vraag komt er na een nieuwe reeks schietincidenten in Brussel. Volgens procureur Moinil waren er sinds februari 2025 ongeveer 150 schietpartijen en 22 ontploffingen in Brussel. Naar aanleiding van de recente escalatie kwam de Gewestelijke Veiligheidsraad samen. Daarbij werden onder meer 40 bijkomende federale politieagenten en 20 mobiele camera’s aangekondigd. Ook wordt ingezet op een versterkte operationele samenwerking tussen de Brusselse politiezones.

Minister-president Dilliès benadrukte dat het Brussels Gewest binnen zijn eigen bevoegdheden verantwoordelijkheid opneemt. Hij wees onder meer op de versterkte coördinatie tussen de verschillende actoren. Ook de komst van een Brusselse drugscommissaris kwam aan bod.

Belguenani verwelkomt de inspanningen van het Brussels Gewest. Het drugsgeweld is echter niet zomaar een Brussels probleem. Procureur Moinil wees tijdens zijn persconferentie op de knelpunten binnen politie en justitie. Van die kant blijft het nog te stil, aldus Imane Belguenani.

“Wanneer ik vraag naar de inspanningen van het federale niveau, is dat niet omdat ik de verantwoordelijkheid van Brussel wil wegschuiven. Integendeel. Ik vind dat minister-president Dilliès en minister Quintin hun verantwoordelijkheid hebben opgenomen. Maar dan verwacht ik dat ook de rest van de federale regering haar verantwoordelijkheid neemt. Federaal laat Brussel in de steek … op federale bevoegdheden! Dat is deloyaal.”

Belguenani pleit daarom voor een nationale coördinatie onder leiding van de premier. “Ons land is vandaag al sterk versnipperd. Nog een extra laag toevoegen is een ‘fausse bonne idée’. We hebben geen nieuwe structuur nodig, maar coördinatie”, besluit Imane Belguenani.

The post Imane Belguenani vraagt nationale coördinatie in strijd tegen drugsgeweld first appeared on Anders. Brussel.