Als ge maar gezond zijt
Met mij gaat het vrij goed, dank u. Ik begin er toch maar even zelf over omdat opvallend veel mensen het mij de laatste tijd met medeleven vragen, elk gesprekje weer. Zal wel te maken hebben met het nieuwe politieke jaar en opnieuw overal volk tegenkomen. Omdat ik een publiek figuur ben, geef ik hieronder graag een gezondheidsupdate. Ik geloof namelijk in transparantie omdat dat vertrouwen creëert. Altijd, overal en over alles transparant zijn kan wel eens van het goede te veel zijn, maar transparantie als basishouding is gewoon ok.
Eerst de medische briefing.
Toen ik ongeveer 2 jaar geleden met 41 graden koorts, een hartslag van 120 in rust en zeer hoge ontstekingswaarden plus zuurstoftekort in het bloed, in het ziekenhuis op spoed aankwam, voelde ik me erg belabberd maar ik had nog niet door dat mijn bestaan op deze aardkloot in de gevarenzone zat. Ik bleek sepsis te hebben in stadium 2 en de coma was echt niet veraf meer. Eens je de 3e stap van sepsis bereikt, kunnen je belangrijkste organen uitvallen met het einde tot gevolg. Daar ben ik dus net aan ontsnapt. Een lang verblijf en 5 weken aan een infuus intraveneuze antibiotica in het hospitaal brachten me er langzaam bovenop. Vandaag zou ik me best ok noemen, maar deze episode heeft haar sporen nagelaten en mijn energiepeil zit pakweg op 85% van voorheen. Niet perfect maar zeker niet slecht. Mogelijk nasleep van de sepsis. Gekraakt maar niet gebroken. Kan ook een beetje te maken hebben met ’tram 6′ die in aantocht is. Wie zal het zeggen? C’est plus comme avant…
Het voornaamste is dat ik inmiddels na ook nog eens 4 operaties eindelijk van de onderliggende oorzaak van dat sepsisrisico verlost schijn te zijn. De mannelijke inwendige ‘loodgieterij’ kan een mens soms parten spelen, we zullen het daar maar op houden. Als het kraantje niet loopt zoals het hoort, is er een te grote kans op zelfvergiftiging en sepsis.
Zeg dat Manneke Pis het gezegd heeft.
Nu de politieke bril.
Deze kleurrijke en ietwat ongewone verslaggeving valt u te beurt, beste lezer, omdat sommigen (zelfverklaarde dokters online?) van oordeel waren en blijven dat ik niet echt ziek was. Nu, diegenen die toen zegden en herhaalden dat ik mijn politieke verantwoordelijkheid als minister best aan ander en beter zou doorgeven, bleken plots dezelfden die vervolgens vonden dat ik vaandelvlucht pleegde toen ik dat ook daadwerkelijk deed. Damned if you do, damned if you don’t. Politician’s life… De democratie is net bedoeld en gemaakt om op tijd en stond het stokje door te geven en 10 jaar (door lopende zaken eigenlijk 11) ministerschap vind ik persoonlijk wel genoeg voor de meeste stervelingen. Op een gegeven moment is het vat af.
Wat me bij het volgende verwijt brengt: ‘minister kan hij niet meer zijn, maar parlementslid nog wel…’. Et alors? Ten eerste ben ik in 2024 verkozen en neem ik dat mandaat dus gewoon correct op en ten tweede moet je als minister echt continu 120% kunnen geven. Volksvertegenwoordiger zijn is vaak intens (zo hoort dat), maar minister zijn is toch nog van een andere orde. Ik begrijp dat voor velen dit onderscheid moeilijk te vatten (‘de politiek = 1 pot nat’), het zij zo. Brussel zal in elk geval nog 3 jaar op mij kunnen rekenen. Ga(t)z geven, maar met mate.
Zeg dat René Magritte het gezegd heeft.
Welgemeende dank aan hen die oprecht naar mijn gezondheid informeerden.
Aan de anderen, die al dachten van mij af te zijn: pas de chance! Tot in den draai.
Everything will be ok in the end. And if it is not ok, it is not the end.
Sven Gatz