Monkey business
Er moet bespaard worden. Fijn is dat nooit. Onze economie groeit niet zo snel meer als de uitgaven van de overheid. Op dit moment gaat de economie in ons land zelfs helemaal niet meer vooruit. De tering onvermijdelijk naar de nering is dan de boodschap, anders wordt het verschil tussen inkomsten en uitgaven alleen maar groter.
Nu zijn er blijkbaar verschillende manieren om dat te regelen. Tot dusver doet de federale regering het niet. Gewoon niet. MR en Vooruit rollen vechtend over de grond, de Premier staat erbij en kijkt ernaar. Brussel doet het wel, al schijnt niet iedereen dat vooralsnog te geloven. We zullen zien, de prijzen worden inderdaad uitgedeeld aan de meet. In elk geval is de aanpak van het Hoofdstedelijk Gewest duidelijk beter dan de Vlaamse: besparen op de eigen instellingen en niet op de mensen.
De Vlaamse regering snijdt namelijk wel in uitgaven waar de mensen, de burgers, de Vlamingen maar ook de Brusselaars iets aan hebben. Bibliotheken bijvoorbeeld: in Brussel krijgen die een ‘speciale’ behandeling met een cut van wel -30%. Geen klein bier, dat zijn dingen die men terdege zal voelen in de bibliotheek en ook als lezer. Minder leesplezier, minder nieuwe boeken, minder personeel, minder dagen open? Geen prettige vooruitzichten. Nu begrijp ik best dat de rekeningen op orde moeten geraken. Als Brussels begrotingsminister heb ik mijn kruis op dat vlak moeten dragen. En als gewezen Vlaams minister van cultuur, media, jeugd en Brussel heb ik ook bespaard, zonder morren. Wat moet, moet. Maar ik durf zeggen dat er een transparante aanpak was, zowel in de rechtstreekse communicatie naar de betrokken sectoren en organisaties, als naar een lichte diversificatie in percentages tussen de VRT en de kunsten, het sociaal-cultureel werk en de jeugdverenigingen, het erfgoed en de Brusselse aangelegenheden.
Wat Vlaanderen vandaag doet kan ik in die optiek nauwelijks volgen. De kunsten worden ‘gespaard’, erfgoed betaalt holderdebolder en zeer zwaar de rekening. Uitgaven worden met een pennentrek geschrapt in tabellen zonder dat de collega-ministers op de hoogte zijn. Wist Brusselminister Van Achter dat haar cultuurcollega op de Nederlandstalige Brusselse boekerijen bespaarde? Ik denk het niet. Had Minister-President Diependaele het overzicht? Het valt te vrezen. Ik moet zeggen dat Geert Bourgeois in diezelfde functie beter waakte over de globale evenwichten van onze besparingen destijds.
En nu komt de kat op koord: enkele weken nadat de Vlaamse bibliothecarissen in de 19 Brusselse gemeenten moedeloos leken te worden, komt Cieltje Van Achter (samen met Ans Persoons) op de proppen met een ‘oplossing’. Blijkbaar zal zij het grootste deel van de besparing van Caroline Gennez op haar eigen budget terugschroeven. Ok, dank u. Het is beter dan de hakbijl. Maar ook: een beetje dankuwel slechts, want deze show had ons bespaard (excusez-moi le mot) kunnen blijven, mits een ietsiepietsie voorafgaand onderling overleg of gewoonweg coördinatie in het kabinet van de leider der Vlaamse regering.
Of maken we gewoon mee dat één der oudste wetten in de politiek zich eens te meer ontrolt? Dezelfde(n) die het probleem doet (doen) ontstaan, komt (komen) het vervolgens zogenaamd oplossen. Lauw applaus. De patiënt wordt eerst een arm afgehakt en krijgt vervolgens te horen dat hij toch een boven- of onderarm (vrij te kiezen) opnieuw mag laten aannaaien plus 3 van de 5 vingers (idem). Dr. Love meets Dr. Frankenstein…
Maar het kan nog vreemder: Mega Mindy die plots Jane Goodall wordt. De achtbare Vlaamse minister van mobiliteit (of moet ik zeggen Antwerpse mobiliteit?), Annick De Ridder, laat eerst de subsidie aan de Zoo van Antwerpen en Planckendael totaal schrappen, bedenkt zich schoorvoetend en schrapt vervolgens middelen in haar portefeuille verkeersveiligheid om te elfder ure de dierentuinen toch nog ter hulp te kunnen komen. Zotter wordt het nauwelijks. Een mens kan dit bochtenparcours amper bijhouden. De chimpansees in Antwerpen en Mechelen daarentegen…
Sven Gatz