If the kids are united
Vandaag, tussen de herfststormen door, is het weer Dag van de Jeugdbeweging. Toen ik nog jong en mooi was, maakte ook ik deel uit van de grote familie die Chiro, Scouting, KSA en anderen samen zijn. Enigszins tegen mijn zin dropten mijn ouders me midden jaren ’70 op een septemberzondag bij de scouts en gidsen van de Basiliek van Koekelberg. Ik was 8 en daalde bij de VVKSM Graal-Inuks de trappen af van de lokalen-spelonken onder het massieve kerkgebouw. Wist ik veel dat ik daar nog heel lang met plezier zou blijven komen en dat mijn start als groen welpje mijn leven toch wel zou veranderen. Ik kon toen ook amper bevroeden dat mijn vader districtscommissaris was (verantwoordelijke voor de Nederlandstalige Brusselse scoutsgroepen), dat ik het later zelf ook zou worden en dat mijn zoon in onze voetsporen zou treden.
Ik heb er vooral veel mensen leren kennen. Mijn vrouw bijvoorbeeld (de jeugdbeweging als Tinder avant la lettre, ja ja), maar eveneens dierbare vrienden voor het leven. Echt. Vanop de heuvel die toponymisch de Koekelberg genoemd wordt, keken we naarmate we vervelden van kind tot puber nieuwsgierig naar het stadscentrum en overschouwden wij onbewust heel noordwest-Brussel als ons speelterrein, alsook onze jonge levens. Nog steeds woon ik, nu al decennia, in de schaduw van de Basiliek en kan ik niet naar dit art deco-gebouw kijken zonder een milde glimlach op mijn gezicht te krijgen. Dagelijks.
Maar nog veel meer heb ik er allerlei dingen geleerd. Als leider heb ik verschillende cursussen gevolgd, die heus niet alleen over sjorren gingen, maar bijna altijd over mensenkennis (die me in de politiek nog enorm van pas gekomen is). Excuses voor het instampen van enkele open deuren, maar leren samenwerken, je plan trekken en doorzetten, dat heb ik bij de scouts mogen ervaren. Niet dat je die zaken elders niet zou kunnen oppikken, maar de intensiteit van de jeugdbeweging ligt toch een tikje hoger, denk ik. Ik heb het dan minder over de wekelijkse weekendactiviteiten, maar wel over de winterweekends en de zomerkampen. Onthaasting, mindfulness, één zijn met de natuur, het geluid van regen onder een tentzeil, de geur van natte bladeren of van een kurkdroog kampvuur, een heimweetraantje kanaliseren: het zijn dingen waarvoor je vandaag een coach kan inhuren maar die in de jeugdbeweging in de prijs inbegrepen zaten en zitten. Onbetaalbaar.
Al het bovenstaande ging allemaal met veel lol gepaard. En met van alle streken uitsteken. Met 6 man een auto optillen en in een tent verstoppen in de Waalse bossen. In Tirol een ‘drugsspel’ met bloem spelen en door Italiaanse Carabinieri hardhandig als verdachte opgepakt worden in ‘Operazione Farina’. Limburgse overmoedige dorpsjongens een vriendelijk Brussels lesje leren wanneer ze je vlag komen stelen en een bak bier als losgeld vragen. Provençaalse dorpsbewoners onbedoeld op stang jagen met een luidruchtig spel dat niet erg fijnbesnaard te noemen was. Leren zeilen in een Blankenbergse sloot, nog niet kunnen oploeven en dan maar het ijskoude water in springen. Eigenhandig een binnenmuur slopen in de Nationale Basiliek van het Heilig Hart, zo onwetend een hele dag een klopgeest door het hele bouwwerk jagen en vervolgens een razende rector op je dak krijgen. Fouten maken mag. Lachen ook.
Idealiseren is niet nodig. De jeugdbeweging is niet perfect. Maar wel goed.
Dat het nog lang mag blijven duren.
Uw Bedachtzame Dolfijn